We bevinden ons in de buurt van Heraklion om bamboe te kopen en zijn op een wel heel merkwaardig verkooppunt terechtgekomen..

Er liggen grote bergen bamboe aan de kant en aan het einde lijkt het net een grote kringloopwinkel met allemaal meubels op elkaar gepropt. Alleen is de ene helft van de meubels kapot en de andere helft nog niet af... 'Heb je pen en papier?', vraagt Manolis dan. 'Alleen een pen', antwoord ik al zoekend in mijn tas. 'Oké, ook goed.', reageert Manolis en pakt ergens een houtenplank van de grond en komt dan meteen ter zake. 'Teken hier hoe de bamboematten eruit moeten zien en met welke afmeting.' En duwt me de plank in mijn handen. Als mijn pen en de houtenplank elke vorm van samenwerking weigeren, pakt Manolis ondertussen een ander stuk hout van de grond en geeft het me. 'Hier, met deze lukt het wel.' En verdraait, mijn pen doet... 'Mooie loods', complimenteert Manu de mannetjes als ik aan een tafeltje tussen de citroenschillen en raki flesjes op het houtenplankje probeer te tekenen. 'Ja', zucht Manolis, 'maar ik heb geen water en elektriciteit hier.' 'Hoezo?', vraagt Manu ongelovig. 'Veel te duur om aan te sluiten, dat gaat me duizenden euro's kosten, ja we zitten een beetje ver van de bewoonde wereld...' En dan krijgt de loods zachtjes aan een wel een hele primitieve uitstraling. Als Manolis vervolgens mijn tekenkunsten bekijkt, rekent hij snel uit hoeveel bamboe we nodig hebben en wat hij ervoor wil hebben. Na wat onderhandelen komen we tot een akkoord en lopen we naar buiten om de bamboe op onze auto te laden. 'Hoe kwam je in de gevangenis terecht?', vraagt Manu dan nieuwsgierig aan Jim. 'Manolis en ik zijn Jehovagetuigen', legt Jim uit. 'Omdat wij weigeren wapens te dragen, wilden we niet in militaire dienst. Onze diensttijd moesten we daarom in de gevangenis doorbrengen. Ik heb Manolis in de gevangenis leren kennen en sindsdien zijn wij dikke vrienden. En daar heb ik mezelf dus de Franse taal eigen gemaakt.' Als Manu en Jim de bamboe op de auto slepen, wijst Manolis me ondertussen naar een berg rotte bamboe. 'Kijk Heidi, mooie stoeltjes. Ik kan ze nu in de crisistijd niet verkopen. Niemand wil ze. En het is te veel werk om ze op te knappen. Maar het zijn mooie stoeltjes. Wil jij ze niet?' Ik kijk bedenkelijk naar de gesloopte stoeltjes waar zelfs een muis niet op zou durven zitten, bang dat hij erdoorheen zakt. 'Ik geef je ze zo mee', roept Manolis alsof hij zijn dierbaarste bezit wil afstaan. 'Ja, ik wil ze wel', stamel ik, bang om hem te beledigen als ik zijn aanbieding zou afwijzen. Maar ondertussen denk ik stiekem 'Ze passen niet in onze kachel. Die gaan dus regelrecht naar de eerste beste vuilnisbelt.' En Manolis vervolgt 'En hier zijn nog twee stoeltjes. Helemaal goed, die geef ik je ook cadeau.' Als ik het nieuwe aanbod bekijk, word ik iets enthousiaster. 'Ja die wil ik wel', roep ik nu oprecht. Maar we kunnen ze niet allemaal meenemen. Dat past nooit in de auto. Weet je wat? We nemen nu díe twee stoeltjes mee. Die andere halen we wel een andere keer op.' 'Ja, die andere zijn niets meer, hé?', antwoordt hij dan alsof hij mijn gedachte kan lezen. Als alles in en op de auto is geladen en we willen vertrekken roept Jim opeens 'Wacht, ik heb ook een cadeautje voor jullie. Ogen dicht doen.', zegt hij tegen Manu als hij naar hun autootje loopt en er iets uit haalt. 'Doe je ogen nou dicht', roept hij vervolgens als een kind wanneer Manu hem gewoon met grote ogen volgt om te zien wat hij doet. Als Manu hem dan netjes gehoorzaamd, houdt Jim hem iets onder zijn neus. 'Ruik je wat het is?', vraagt hij vol verwachting. Voordat Manu ook maar iets kan antwoorden, roept hij al 'Kijk nougat, vers gemaakt met de hand. Die is voor jullie.' Als we al bedankend de auto in willen stappen, roept Manolis opeens bezorgd 'Hoe rijden jullie terug naar huis? Over de doorgaande weg?' 'Ja, hoezo?', antwoorden we verbaasd. 'Niet doen, niet doen. Dat is te gevaarlijk. Als jullie worden aangehouden, hebben jullie grote, grote problemen.' Manu en ik kijken elkaar niet begrijpend aan. 'Waarom?' 'De bamboe, ze willen weten waar de bamboe vandaan komt.' 'Wie de politie?', reageren we nog steeds niet begrijpend wat het probleem is. 'Nee, niet de politie. Mannen in burger met gewone auto's van de belasting. Zij willen weten waar je het vandaan hebt. Als je geen rekening hebt, krijg je een boete, een heeeleee hoge boete.' 'Dan zeggen we toch gewoon dat we het geplukt hebben.', antwoordt Manu al grinnikend. Maar Manolis ziet er de lol niet van in. 'Nee, jullie moeten binnendoor rijden. Via de bergen, daar komen ze niet. Hebben jullie een wegenkaart?' Als we er één vinden en het nonchalant aan Manolis overhandigen. Begint hij aan een zéér gedetailleerde routebeschrijving 'Jullie rijden eerst naar dat dorpje, daar sla je bij de kerk links af. Er staan geen borden dus je moet goed opletten..' Na twintig minuten uitleg en herhaling over hoe we wél en níet moeten rijden, nemen we al tollend afscheid van elkaar en beginnen we aan onze alternatieve route terug naar Kalifiti. Na uren toeren komen we eindelijk op onze thuisbasis aan, nog steeds niet realiserend waarom Manolis al die heisa maakte wat betreft de belastingdienst. Daar kwamen we uiteindelijk de volgende dagen achter. 'Watttt??? Heeft hij jullie zonder rekening weg laten gaan?? Als de belastingdienst jullie had aangehouden en jullie konden niet aantonen dat jullie BTW hadden betaald, waren jullie in heeleee grote problemen!!!' kregen we links en rechts te horen. En toen beseften we dat in Griekenland de BTW nog niet zo 'geaccepteerd' is als in Nederland. In Nederland wordt veelal de 19% gelaten betalen, maar in Griekenland vinden ze het complete diefstal. De zwarte handel leeft hier dan ook rijkelijk, en de belastingdienst heeft er weinig controle over. Vandaar de patrouilles en aanhoudingen, en als je dan gepakt wordt, ja dan ben je de pineut. Maar gelukkig hebben wij ondertussen de bamboematten voor ons huis hangen, geplukt, langs de kant van de rivier....