Auw! In mijn oog. Pats! Op mijn kop. Het regent olijven! We zijn onze olijfoogst aan het binnenhalen!

In oktober is het zomerseizoen voorbij op Kreta. Veel taverna's doen hun deur op slot, appartementen en hotels ontvangen geen gasten meer, en de meeste kleine winkeltjes houden het ook voor gezien. Kreta behoort nu alleen tot de Kretanen die het buitenleven even links laten leggen. Even.. tot eind november, want dan begint de ‘wintertijd' op het eiland. Dat betekent voor veel Kretanen dat ze het druk krijgen (?). Ze ontpoppen zich in bezige bijtjes die zich met man en macht ontfermen over raki, gorta en olijven. Een wirwar van activiteiten waar wij tussen de bouw door van mee profiteren.

Rakitijd: 'Hé Manolis, (Manu in het Grieks) komen jullie zaterdag mee raki stoken?', roept onze eierbuurman Yanis als hij voorbij komt rijden. 'Lekker de hele avond eten en drinken.' Aangezien we dit soort vragen altijd bevestigend beantwoorden, schuiven we een paar dagen later bij hem aan tafel, in zijn plastic/houten hut. Een grote alambiek staat flink te pruttelen om er zoveel mogelijk alcohol uit te persen. En de barbecue staat op scherp om in grote omvang eten klaar te maken. Want als je niet eet tijdens het raki drinken, val je heel snel om... Yanis houdt zich in het begin van de avond nog druk bezig met zijn alambiek, totdat hij op zijn praatstoel zit en zijn aandacht niet meer van het eten en drinken kan afhouden. En hoewel wijzelf het ook niet allemaal helder zien, moeten wij in de loop van de avond steeds alarm slaan als de raki productie over de kruik heen dreigt te lopen. Dan komt opeens onze postbode test te sprake. 'Framos?' roept Yanis verontwaardigd. 'Het heet hier Kalifiti. Jullie wonen in Kalifiti, niks Framos. Dat is het gebied hierboven. Kalifiti!, dat is het juiste adres.' We waren al een beetje argwanend geworden over de post op Kreta, want hoewel sommige brieven binnen twee weken aankomen, doen sommige kaarten er zes weken over! En we beginnen steeds meer te vermoeden dat niet alles aankomt... Als het na de postbode discussie ondertussen nacht is geworden, lopen we door de '‘bush- bush' van Kalifiti' naar ‘huis'. Hier hoeven niet bang te zijn dat we ondersteboven worden gereden of door de politie worden aangehouden. We moeten alleen oppassen dat we onze nek niet breken over de struiken en stenen, want 's nachts is het wel pikkedonker in Kalifiti!

Gortatijd: 'Hier! Deze is goed. En daar! Die is goed!' roept Magalia enthousiast tegen me, als we met plastic zak en mes de omgeving afstruinen. We plukken 'Gorta', en al heb ik het meerdere malen gegeten, ik kan er geen wijs uit worden. Voor mij lijkt het allemaal op onkruid wat we in Nederland zo snel mogelijk uit onze tuintjes elimineren. Maar hier worden de plantjes nauwkeurig geplukt, grootschalig gekookt, en met een beetje zout, olijfolie en citroen erbij smakelijk gegeten. Pure berggroenten die een verademing zijn voor hart en bloedvaten! Als we uiteindelijk drie velden verderop zijn, lopen we tegen een aantal sinaasappelbomen aan. 'O, die zijn heel lekker!', roept Magalia als ze naar de grote ronde sinaasappels wijst. Voor ik er erg in heb, duwt ze me een sinaasappel in mijn handen en zegt ze 'Zit. We gaan ze eten.' Het is begin december en we zitten in het zonnetje onder de sinaasappelboom met uitzicht op zee onze sinaasappel te eten; wintertijd in Kalifiti!

Olijventijd: 'Kijk, zo oogsten wij onze olijven', legt Yanis ons uit, als we bij zijn boomgaard zijn om te zien hoe hier olijven worden geoogst. Met, laten we zeggen, een elektrische bezem borstelt hij alle olijven van de bomen. Grote groene netten liggen weid uitgestrekt te wachten om de olijven die als bommetjes naar beneden kletteren op te vangen. Als bijna alle olijven van de boom zijn, worden ze via de netten in grote jutte zakken gedaan, klaar om naar de fabriek te gaan! Als we een paar bomen proefdraaien bij Yanis, hebben we ons besluit genomen. De volgende twee dagen gaan we onze eigen oogst binnenhalen! En zo staan we de volgende dag in onze tuin te borstelen. Aangezien we onze olijfbomen een aantal maanden niet hebben aangekeken, hebben we geen topproductie, maar een jaar met onze eigen olijfolie koken, gaat lukken. Bij vijf zakken (circa 200 kilo) stoppen we ermee en brengen onze oogst naar de olijffabriek iets verderop. 'Hé! Zijn jullie Rocca's?', vraagt een medewerker van het fabriekje als we het hele olijfolieproces lopen te bewonderen. 'Ja', antwoord ik verbaasd en probeer de jongen ergens van te herkennen. 'Ik ben de postbode!', zegt hij dan. Jou moet ik hebben! is het eerste wat door mijn hoofd schiet. 'Hoe vaak wordt er post langs gebracht?', vraag ik onschuldig. 'Elke dag', antwoordt de jongen niets vermoedend. 'Het doet er bij ons soms langer dan vier weken over! Is dat normaal?', 'Nee, dat is niet normaal. Wij brengen alles meteen rond wat we binnenkrijgen. Het zal onderweg misschien ergens misgaan.' En dan moet onze postbode weer verder met het verwerken van de olijven... Hij weet in ieder geval waar we wonen, bedenk ik me dan. Als we onze olie komen ophalen, staan er drie tonnetjes te wachten. 42 liter hebben we bij elkaar geborsteld. De fabriek houdt voor de productie 5 liter, dus we krijgen 37 liter mee. Een zuurgraad van 0,8 en dan is het extra, extra virgin! Dat betekent topkwaliteit! Als we 's avonds aan de gorta met onze eigen olijfolie zitten, zijn we het volkomen met elkaar eens. Geen discussie mogelijk. Onze olijfolie is de lekkerste die er is!!!!!

Uitgebouwd: En ja, het is gelukt! Ons huis is zo goed als klaar!!! In vier maanden tijd hebben we een huis gebouwd op Kreta...!!!!???? Er moeten nog wel wat dingetjes worden afgewerkt, maar het grote werk is gedaan! Moe maar heel erg voldaan! De volgende keer een uitgebreide fotoreportage van het resultaat!

En vanuit ... Kalifiti wensen wij jullie allemaal een héééél gezond, spetterend en gelukkig 2010!!!' XXXXX Liefs Manu en Heidi