'Yasoe!', roepen we als we helemaal niemand zien bij het oude huisje enkele honderden meters verder van onze eigen grond. 'Yasoe, ela!' (hallo, kom!) is het antwoord dat onverwacht ergens van beneden komt. Als we via de kippen, moestuin en druivenranken naar beneden lopen, zien we een man met een aantal tonnen raki prutje in de weer. 'Woont hier geen oud klein vrouwtje alleen?', vragen we de man verbaasd. 'O, Agliada, jullie buurvrouw? Nee hoor, die woont aan de overkant van de vallei.' 'Woont u hier dan?' willen we vervolgens weten. 'Neee, ik ben hier vaak druk in de weer, maar ik woon beneden aan zee. Hier in Framos woont een man boven vlak bij de rots. Iets verder van jullie woont Georgia. Aan de overkant dus Agliada en jullie. Dat is vier. Jullie wonen met zijn vieren in heel Framos. Hier neem wat eieren. Lekker voor vanavond!'

Het feit dat we aan het bouwen zijn, gaat kennelijk als een lopend vuurtje door de bergen want onze off road weg lijkt opeens een sluiproute waar plotsklaps de hele buurt doorheen moet rijden. Sommigen stoppen om een kijkje te komen nemen. Anderen toeteren vrolijk en roepen al zwaaiend ‘Oraio, Oraio! (mooi, mooi)'. En er zijn mensen die half uit hun autoraam hangen, maar toch net doen of ze niet kijken. Al bij al, lijkt iedereen onder de indruk van die vreemdelingen die hier aan het bouwen zijn. Maar ook wij zijn nog bijna elke dag geïntrigeerd door de omgeving waar we nu zijn beland. Zo wordt er in de bergen veel gejaagd, en onze buurman doet ook mee... 'Hé Rambo iets gevangen?', roep ik als ik hem op een ochtend met geweer, kogels en rugzak voorbij zie wandelen. Zijn oogjes beginnen te twinkelen en hij begint te lachen. Ik zie dat er uit zijn kogelriem maar één kogel weg is, en verdenk hem meteen dat hij eerder aangeschoten is door de raki, in plaats iets zelf te hebben geschoten. Maar nee hoor, als hij zich al brabbelend omdraait, zie ik een haas in het voornetje van zijn rugzak gepropt. 'Met één schot één haas gevangen', roept hij trots. 'Dat moet gevierd worden!' En hij loopt vervolgens naar huis om nu werkelijk raki in zijn vizier te nemen. Zijn vrouw Georgia komt elke dag een kijkje nemen en roept alsmaar. 'Erg mooi, erg mooi, wat een werk kinderen, wat een werk!' maar dat roept ze nooit met lege handen. 'Hier ik heb dolmades gemaakt. Hier ik heb drinken bij me, het is ook zo warm. Hier ik heb nu iets lekkers gekookt, maar ik weet niet of jullie het lusten. Hier ik heb wat appeltjes geplukt, etc. etc.' De andere buurvrouw Agliada, (we weten ondertussen waar ze woont...) heeft twee geitjes. 'Ik maak zelf geitenkaas.' vertelt ze de eerste de beste keer dat we haar ontmoeten, 'en houden jullie van wijn?' Dus...krijgen we kilo's geitenkaas, geitenmelk, weer wijn en olijfolie. Zelfs van onze aannemer Manolis krijgen we standaard warm avondeten mee als we langs zijn cafenio (soort bistro) gaan. Hoewel wij een beetje het idee krijgen dat we een stel sloebers zijn, schijnt het heel gewoon te zijn. De mensen hier in de bergen leven van en in de natuur. En dat delen ze met elkaar. We voelen ons letterlijk een beetje ontaard, en zijn daarom van plan wat cursussen 'back to nature!' te volgen. Manu gaat met de buurman jagen. We gaan geitenkaas maken met Agliada en de berggroente en kruiden leren die zo uit onze eigen grond blijken te groeien. Want 'Ik ga jou laten zien welke planten je kan eten en wat voor gerechten je ermee kan maken.', riep de vrouw van Manolis opgewonden toen ze onze grond zag. Dat soort dingen laten we ons geen twee keer zeggen, maar ondanks dat eerst het huis afmaken!

Het is veel en lang werken, maar we boeken ook wel voorruitgang. Momenteel zijn we zelf met de garage bezig, en bouwen drie Albanese jongens ondertussen de stenen muren van het huis. Wij kunnen ze nog niets aanbieden van onze eigen grond, maar we drinken aan het einde van de dag met z'n allen een biertje. En dat zijn ze hier weer niet gewend. Zo bieden we toch nog iets van onze eigen moederland aan; een koude Amstel! En daar worden ze ook blij van!

En onze postbode? Die heeft onze olijfbomen gevonden!!!....maar siga,siga (langzaam, langzaam), want hij komt maar één keer in de week langs (donderdag, vrijdag of zaterdag..) en levert maar maximaal vijf brieven per keer... Nu na vier weken hebben we twintig kaarten ontvangen met allemaal ongeveer dezelfde postdatum.... Dus wat ons betreft is iedereen,die iets gestuurd heeft de eerste, en hebben we als dank voor jullie allemaal hier gratis een fles wijn klaar staan!!!!!!!!!!