'Ik moet mijn wijn afmaken!', roept de vader van onze aannemer Manolis opeens als de mannen op een ochtend met de vloer van de platform bezig zijn. 'Manolis kom me mee helpen. Als we vandaag klaar zijn, kan ik me daarna alleen met de bouw bezighouden.' Manu is niet zo blij met dit bevel van pa en roept snel. 'Ik heb Manolis nodig voor het werk hier, neem Heidi maar mee. Die kan ook helpen.' Pa kijkt even bedenkelijk en stemt dan in. 'Oké, ik zal niet betalen voor het werk. Maar ze mag wel net zoveel wijn drinken als ze wil!...'

Als ik net langs het strand vijftien kilometer onder me vandaan heb gelopen en terugkom op onze werkplaats, staat Manu me al op te wachten. 'Heidi, ga je snel omkleden, je moet wijn maken met pa Yanis.' Nieuwsgierig sta ik tien minuten later klaar om met pa mee te gaan. 'Neem je fototoestel mee.', roept pa dan. 'Dan kan je vastleggen hoe wij hier nog werken.' Als ik snel mijn laatste sprintje voor mijn toestel heb getrokken, vertrekken we naar de wijnmakerij van pa Yanis...een oud betonnen schuurtje vol met druiven!!!!

Als we het schuurtje binnengaan hoor ik de druiven al borrelen. Ze liggen met z'n allen in een betonnen bak en zwemmen in hun eigen sap met een laag schuim erop. Samen met pa Yanis pak ik een grote plastiek bak waar het sap in moet gaan stromen. Het is opmerkelijk met hoe weinig spullen hij te werk gaat. Alles wat voor handen is, wordt gebruikt. Een steen van de straat om de bak recht te zetten. Een koordje uit de auto om de bak te verstevigen. En twee oude verfemmers om het sap uit de bak in tonnen over te gieten. Geïntrigeerd sla ik alles gade en help hem zoveel ik kan. Als het meeste sap in de bak is gelopen, breng ik de sap in de emmers naar het einde van de straat. Daar staat het ouderlijk huis van pa Yanis, dat nu als opslagruimte dient. Ik breng tientallen emmers naar de tonnen. En hoewel ik het conditioneel wel aankan, beginnen mijn armen langzaam zwaarder te worden dan de volle emmers zelf. Pa Yanis staat ondertussen in de bak de druiven te scheppen. 'Kom,' roept hij dan 'we gaan stampen.' Voor de show spuit ik een beetje water over mijn voeten en klim bij hem in de bak. Een kwartier lang stampen we in de drassige druiven. Naast zware armen krijg ik nu ook zware benen. 'Hier gymnastiek', roept pa lachend. 'Ja, waarom loop ik hard?' vraag ik mezelf hardop af. Als ik na de stampserenade de laatste tientallen emmers naar de tonnen heb gebracht, scheppen we vervolgens al de druivenresten ook in tonnen, want daar maakt pa weer Raki van. (een soort eau de vie). Er wordt hier werkelijk niets weggegooid! Na zes tonnen wijn (1320 liter) en 5 tonnen Raki prutje, ben ik gesloopt maar voldaan. We maken alles schoon en als ik met deze geweldige ervaring in de auto wil stappen om te vertrekken, roept pa Yanis opeens. 'Zo, en nu de witte druiven!' 'WWatttt?, moeten die ook nog?' Ik kijk naar de metershoge opgestapelde kisten met witte druiven in de hoek. 'Moeten die niet net als de rode druiven een nachtje borrelen?', vraag ik hoopvol. 'Nee, we doen nu alles, dan zijn we klaar.' En zo beginnen we het hele ritueel weer opnieuw... Gelukkig zijn er veel minder witte druiven. Maar het stampen in deze verse druiven duurt daarentegen veel langer en is veel glibberiger! Ik plak ondertussen van alle kanten, want de stukjes druif zitten werkelijk overal; tussen mijn tenen, in mijn nek en op mijn billen! Na twee tonnen witte wijn te hebben gevuld, zijn we dan echt klaar. Nadat we alles opnieuw hebben schoongemaakt en willen gaan afsluiten, loopt pa Yanis nog snel naar de auto om wat lege waterflessen te pakken. 'Krazie!', roept hij en we lopen naar de opslagruimte waar nog een ton wijn van het vorige seizoen staat. Hij draait de grote ton open en propt me vervolgens de flessen en een trechter in mijn handen. 'Maak maar vol. Voor jou. En nooit meer wijn kopen, hé?.' Als ik de flessen heb gevuld, drink ik ook meteen een paar grote teugen uit de ton. Ik sta à la minute te tollen op mijn benen. Wanneer we terug naar beneden rijden, moet ik alleen maar lachen. Want als ik straks mensen de wijn van pa Yanis zie drinken, kan ík denken: ja, ja, ik heb met mijn voetjes in jouw wijn gezeten!......

De postbode test is volop in gang! Maar volgens mij hebben we wel een hele rare postbode... De volgende keer meer hierover...