We hebben de vergunning binnen! De offertes met onze Bob de Bouwers zijn rond! Dus... we kunnen gaan bouwen!!! Omdat we de hele bouw scherp in de gaten willen houden en de handen van onze grootste Bob Manu jeuken om mee te helpen, besluiten we onze campingcar naar de werkplaats te rijden; m.a.w: we verhuizen ons huisje naar onze eigen tuin!!!

'Zullen we niet wachten totdat de machines de grond wat rechter kunnen trekken?', vraag ik ongerust aan Manu. 'Welnee, die pick-up kan dat volgens mij best aan.', reageert hij vrolijk. Om met de camper op onze grond te komen, moeten we eerst een metershoge greppel overbruggen. Of we kunnen natuurlijk ook even wachten totdat de grondwerkers de grond bewerken en er zo oprijden. Ik ben voor de laatste optie, Manu staat echter te popelen voor de eerste... Dus het wordt de eerste! Als we even later met huis en raad naar onze boomgaard rijden, word ik toch wel nerveus. 'Dit wordt niks Manu. Straks kieperen we met camper en al om in de berm.' 'Welnee die pick-up is hier echt geschikt voor.', roept hij opgewonden. 'Ja de pick-up, maar er zit nog een huis op lieve schat!', reageer ik bezorgd. 'We kijken wel.', antwoordt hij koelbloedig. 'Als het niet lukt, doen we het gewoon niet.' Maar dat is juist wat me zorgen baart. Als Manu iets in zijn hoofd heeft, weet hij niet van stoppen. Dus hoe dan ook, die unit zal tussen onze olijfbomen terechtkomen. Al moet het rollend... 'Ga jij anders maar wandelen als je er niet tegen kan. Het lukt mij ook alleen.', grinnikt hij. Hoewel dat ook mijn grootste wens, vind ik dat toch ook weer erg slap. Ik zal hem maar weer helpen met zijn rare capriolen...

Als we bij onze grond aankomen en op zoek zijn naar de ‘laagste afgrond' van de weg naar ons veld, zie ik een denkbeeldige afdaling die zelfs mij realistisch lijkt. Manu stemt in met mijn voorstel. Als hij in de pick-up stapt, krijg ik meteen de opdracht: 'Ga jij daar verderop staan, dan weet ik waar ik naar beneden moet rijden.' Ik gehoorzaam netjes en heb zelfs het lef om naar de eerste wereldpoging Abzeilen met een pick-up te kijken. Als hij drie meter naar voren rijdt, kukelt de pick-up meteen met een klap naar voren. Ik weet niet waar ik het zoeken moet, buiten is het rond de 40 graden, maar ik loop tegen de 90 graden van de zenuwen. Bij de volgende drie meter die pick-up voorwaarts beweegt, kiepert hij opeens 35 graden na rechts. Grrrbrrrr bammmm booem, en stil was het. 'Zie je nou wel, ik zei het toch, ik zei het toch', roep ik al springend en jammerend als ik naar mijn huisje kijk die met twee wielen in de lucht half op zijn kant ligt. Manu stapt uit de pick-up om de situatie te inspecteren. 'Oei', zegt hij dan alleen. Ik zwijg en blijf stokstijf staan. Als hij na tien minuten kijken, denken en rondlopen roept 'Ik weet het.', stapt hij weer in de pick-up en start de motor. Ik ga maar weer gehoorzaam op mijn positie staan, maar draai me rug naar de auto toe en doe mijn oren dicht. Ik wil geen getuige zijn van deze situatie. Toetoeoe!, na vijf minuten trillen hoor ik onze fameuze claxon en draai me snel om. De pick-up staat pal achter me en Manu maakt een lachend gebaar in de auto dat ik uit de weg moet, omdat hij er niet door kan. Opgelucht haal ik adem. Geen idee hoe hij het voor elkaar heeft gekregen. Maar het ergste is voorbij. Nog een paar hobbels en bobbels en dan kunnen we ons installeren.

Als we een mooi plekje tussen twee olijfbomen hebben gevonden, zien we dat de grond wat scheef afloopt. Dit hebben we wel vaker meegemaakt en trekken dat recht door de unit met de poten waterpas te zetten. Wanneer we nu de poten uitdraaien, blijken twee poten wel erg hoog te komen. Als Manu vervolgens de auto eronder uitrijdt, doet de unit me denken aan een olifant die op vier luciferstokjes staat. Als we vervolgens de poten langzaam willen indraaien, begint de unit opeens te wankelen. 'Stoppppp!!!', roep ik verschrikt. We laten allebei angstvallig alles los en kijken stokstijf naar ons bevende huisje. Als hij is uitgewiebeld, durf ik hem niet meer aan te raken. Ik heb het idee dat een tikje met een pink voldoende is om hem zo naar beneden te laten rollen. 'Ik snap er niks van', zegt Manu bedenkelijk. Ik verroer me niet, ben misselijk en benauwd tegelijk en besef dat het abzeilen naar het veld een peulenschil was vergeleken met waar we nu mee bezig zijn. Terwijl ik sta te trillen op mijn eigen luciferstokjes, begint Manu opnieuw een voorpoot in te draaien. Kkgggggrrrrrrr, de unit helt links voorover en de poot schuift met een grote ruk in één keer scheef. 'Manu!!!!!!', gil ik. Weer staan we stokstijf en kijken of ons huis het overeind weet te houden. Dan zien we dat het hele draaimechanisme zo geforceerd is dat de voorpoot niet meer in of uitgedraaid kan worden. We kunnen nu niks meer. De hele unit houdt zichzelf met moeite in evenwicht. 'We moeten hulp halen', roep ik in paniek. 'Wat denk je? Dat je hem met tien man wel tegen houdt? Weet je wel hoe zwaar hij is? Als hij gaat, dan gaat ie.', reageert Manu. Na enkele minuten naar de unit te hebben gestaard, zegt Manu 'Ik weet iets.' Hij loopt naar de pick-up en haalt er een takelband uit. Bevestigt de band aan een boom en aan de unit en trekt hem strak aan. 'Zo, die kan niet meer wegglijden.' Maar hoe nu verder? Na lang kijken, denken, rondlopen en praktiseren, concludeert Manu 'We gaan kijken of we de pick-up er weer onder kunnen rijden.' Hoewel het logisch gezien onmogelijk is, omdat we de unit al gedeeltelijk naar beneden hebben gedraaid, proberen we het toch tegen beter weten in. Een wanhoopsdaad, nu we geen alternatieven meer zien. Als Manu voorzichtig naar achteren richting de unit rijdt, zie ik van onderaf dat de unit nog steeds hoger staat dan de pick-up. Ik ben perplex en ervan overtuigd dat deze hulp ergens van boven moet komen. Na een half uur krijgen we de auto eindelijk precies onder de unit gestoken. Wat klappen tegen de voorpoten om het mechanisme recht te trekken en we kunnen de unit weer op de auto laten zakken. We zijn één en al opluchting... maar tegelijkertijd weten we ook dat pick-up en unit nooit samen over de greppel omhoog kunnen. Gespannen besluiten we een andere plek op het veld te zoeken dat vlakker is. Na lang en uitermate voorzichtig te werk te gaan, weten we ons huisje dan toch op de grond te krijgen. Het is gelukt. Na vier zenuwslopende uren is de unit tussen zijn olijfbomen gekomen, en bijna rollend... Deze actie was uiteindelijk ook voor Manu toch wel erg heftig. En hoewel ik opnieuw besluit om niet meer met zijn rare capriolen mee te doen, ben ik toch blij dat hij ook nu van geen ophouden wist....