'Nooit meer verbouwen!', riepen we luidkeels toen we ons huis in Ellewoutsdijk hadden verkocht. En nu een jaar later... houden we ons toch aan ons woord... Want we hebben het verbouwen omzeilt door gewoon de eerste lettergreep weg te laten. Het woord wordt kleiner, maar de uitdaging veel groter!!! We hebben het nu ‘druk' met uitzoeken, informeren, en prijzen opvragen. En dat in een land waar het niet ongewoon is om bedonderd te worden waar je bij staat (helemaal als buitenlander). Dus nemen we het advies van de mensen om ons heen serieus; laat je overal uitgebreid informeren; vraag overal offertes aan; en dan vergelijken: niet twee of drie offertes, néé acht of negen. Dus... we gaan op offertejacht!!!

Als we op onze motor door Ierapetra rijden, zien we dat het stikt van de 'ramen- en kozijnenboeren'. We stoppen bij een showroom en worden hartelijk door een verkoper ontvangen. De man houdt netjes zijn verkooppraatje en als we aangeven dat we precies weten wat we willen, stelt hij voor om meteen een offerte te maken. 'Het duurt wel even want alles moet in de computer worden ingevoerd. Willen jullie café frappé?' vraagt hij als hij op zijn computer begint te rammelen. 'Ja lekker' geven we aan, we hebben toch alle tijd. Aangezien Manu graag met zijn handen kijkt, begint hij ondertussen de showroom in zijn eentje uit te testen. 'O, o, problem!', galmt het na enkele minuten door de winkel. De verkoper en ik kijken elkaar vragend aan en spurten naar het rommelende geluid verderop. Opeens zien we Manu met een half raam in zijn handen staan. 'Is kapoet', geeft hij de verkoper te kennen. De man begint te lachen en schiet Manu te hulp. 'Not kapoet, no problem. Is only onderdeel out', en hij legt vervolgens uit dat als een klant een onderdeel nodig heeft, zij deze vaak uit de showroom demonteren. Dit, omdat het soms weken kan duren voordat de fabrikant het gevraagde onderdeel opstuurt. Het missende onderdeel om de raam goed te sluiten, is dus naar een klant vertrokken. We knikken allebei begripvol naar de verkoper, maar in gedachte gaat er bij mij al een streep door deze potentiële leverancier. Als er na enkele minuten een gedetailleerde offerte uit de printer komt rollen, staan we ook niet te juichen bij de prijs. We laten echter niets blijken en bedanken de verkoper voor de genomen moeite. 'We zullen er over nadenken', vertellen we hem en verlaten de winkel. Op naar de volgende offerte!

We komen terecht bij een keukenhandelaar die ook in kozijnen, tegels en badkamers doet. Ook daar houdt de verkoper netjes zijn praatje en neemt alle afmetingen op die we hem geven. De offerte kan hij echter pas over twee dagen geven, want de prijzen moet hij bij de fabriek opvragen. 'Geen probleem', geven we aan en beloven terug te komen. Als we twee dagen later de winkel weer binnenlopen, constateren we meteen een lichte paniek bij het verkopend personeel. Nee, Yanis de verkoper is er niet. 'Oh', antwoorden we alleen maar. 'Maar niet weggaan, één momentje', wordt ons angstvallig medegedeeld. Na enkele minuten komt er een man naar ons toe en wenkt ons om aan zijn bureau te gaan zitten. Half fluisterend vertelt hij ons dat de fabrikant de offerte nog niet klaar heeft... 'Oh', zeggen we dan maar weer. Het lijkt of we opeens in een gevaarlijk complot zijn beland dat verder niemand mag horen. 'Maar.. ik heb wel een prijs voor jullie', gaat de man verder. 'Oh', antwoorden we maar weer. Hij pakt stiekem een post-it kladblaadje en krabbelt er snel een bedrag op. 'Dit is de totale prijs voor de kozijnen', en schuift het blaadje snel, alsof er een geheime code op staat, naar ons toe. De prijs is belachelijk hoog, maar we geven geen krimp. 'Maar we hebben ook hele mooie tegels', gaat hij zachtjes verder. 'Als jullie de kozijnen kopen dan krijgen jullie de tegels met een fikse korting erbij. Hele mooi tegels.' 'En wanneer is de officiële offerte klaar?', vragen we zonder blikken of blozen. 'Over twee dagen, helemaal klaar', verzekert de man ons. 'Oké, we zullen erover nadenken', is onze enige reactie en we vertrekken. We hoeven elkaar alleen maar aan te kijken. Hier komen we niet meer terug. Op naar de volgende offerte!

De volgende kozijnman, Georgios genaamd, hebben we als tip van iemand doorgekregen. Hij werkt alleen en slechts voor één bepaald merk kozijnen. Als we op zijn werkplaats aankomen, geeft Georgios meteen een beetje geneert aan dat hij bijna geen Engels spreekt. 'Geen probleem, daar komen we wel uit', antwoorden we. We kennen ondertussen alle termen en afmetingen in het Grieks om de meest geavanceerde kozijnenofferte op te vragen. De werkplaats van Georgios is een lokaal waar alle soorten profielen liggen, ruimte om te werken en een tafeltje met allemaal schriften die onder het stof liggen. Ik neem aan dat dat zijn administratiekantoor is. En ja hoor, na uitgebreide uitleg, schrijft hij aan zijn tafeltje alle gegevens netjes op een blaadje. Geen computer in geen velden of wegen te bekennen, dus ik bereid me alvast voor op een kladblaadjesofferte. 'Dit moet ik even goed uitrekenen. Morgen is de offerte klaar.', geeft hij te kennen. En zo vertrekken we om de volgende dag weer naar binnen te lopen. Als Georgios ons ziet aankomen, pakt hij meteen zijn grote schrift erbij. We zien dat hij alle ramen en deuren heeft uitgetekend en de berekeningen heeft bijgeschreven. Hij telt nog even alles voor de zekerheid na en geeft dan meteen de totaalprijs.... Op een kladblaadje.... Maar Georgios komt serieus over en de prijs is niet slecht. Als we nog een paar dingen willen weten, vraagt hij of we een huis willen zien dat dezelfde kozijnen heeft als wij willen. Hij heeft de kozijnen gemaakt en geplaatst. 'Dan kunnen jullie meteen mijn werk beoordelen.', grijnst hij. We rijden vervolgens een half uur de bergen in en komen bij een stenen huis aan, wat helemaal op onze smaak aansluit. Georgios belt de eigenaar op om te vragen waar de sleutels verstopt liggen. Dan kunnen we even binnenkijken.... Zijn werk ziet er goed uit, we zijn onder de indruk. We nemen afscheid met onze slotzin 'We zullen erover nadenken', en we vertrekken voor de volgende offerte!

De volgende kozijnman waar we aankomen, heeft al gehoord dat we overal offertes opvragen. Hij besluit niet eens aan een offerte te beginnen, omdat hij al weet dat hij tegen een aantal concurrenten niet op kan... 'Oké dan'. Op naar de volgende offerte!

Na twee andere offerteaanvragen belanden we vervolgens in ‘een beetje Nederland'. We komen terecht in een grote fabriekshal met luxe showroom en werkapparatuur waar je u tegen zegt. De eigenaar, Pavlos, legt ons uren lang gedetailleerd uit wat voor materialen ze gebruiken en wat hun werkwijze is. Erg professioneel allemaal, we zijn onder de indruk. Na enkele dagen ontvangen we via de mail een zeer professionele offerte. De prijs is redelijk.

Als we vervolgens de balans opmaken, hebben we zonder twijfel allebei voorkeur voor twee leveranciers. Allebei serieus en liefde voor hun vak, maar met een werkwijze die compleet tegenovergesteld is van elkaar. De één, Georgios, beschikt over het handbewerkelijke vakmanschap. En de ander, Pavlos, heeft de snelle technologische hoogstandjes in huis. We voelen ons aangetrokken door de ‘westerse' efficiënte en systematische aanpak van Pavlos. Maar hebben ook bewondering voor de persoonlijke en handmatige werkwijze van Georgios. Vakmanschap of de nieuwste technologie? De kwaliteit doet niet aan elkaar onder, alleen brengt de technologische ontwikkeling waarschijnlijk welhet ‘primitievere' vakmanschapten onder... We zijn er nog niet uit. We zullen erover nadenken...