'Weervrouw hier in Ierapetra?' merkt Manu enthousiast op als hij erachter komt dat de buurvrouw van mijn nichtje Cathy bij een weerstation werkt. Zo nieuwsgierig als hij is, vraagt hij vervolgens honderduit over de voorspellingstechnieken, meetinstrumenten, zon, wind, wolken en regen. 'Weet je wat?', besluit weervrouw Catherina tollend van alle vragen. 'Kom een keer met me mee, dan kan je zelf zien hoe wij hier werken.' Een buitenkans! We mogen een kijkje nemen bij een meteorologischinstituut op Kreta!

Dezelfde avond nog staat Catherina voor ons neus. 'Ik ga nu naar mijn werk, hebben jullie zin om mee te gaan?' Hoewel we zonder enige twijfel op haar uitnodiging ingaan, komen bij mij wat vraagtekens naar boven. 'Maar als we met haar meerijden en zij moet werken, dan moeten we daar een paar uur blijven', fluister ik een beetje minder enthousiast tegen Manu. Een kijkje nemen oké, maar mijn nieuwsgierigheid reikt niet zo ver dat ik uren op een weerstation wil rondbanjeren. 'Is het ver hiervandaan?' vraagt Manu dan aan onze weervrouw. 'Nee hoor, zo'n 500 meter verderop, aan het einde van de straat.' We kijken elkaar vervolgens verbaasd aan. We hebben allebei nog nooit een groot gebouw of iets van een kantoor hier in de buurt gezien. Bij een meteorologischinstituut denk ik meteen aan zo'n halve verkeerstoren van Schiphol met de meest technische en ingewikkelde instrumenten. Hoewel dat wel weer vrouwelijke naïviteit zal zijn, kan ik me zelfs geen kantoor of kantoortje hier in de wijk herinneren. Ook Manu, die visueel altijd alles scherp in de gaten heeft, heeft geen idee waar het zou kunnen zijn. 'Ik hoef er alleen een aantal gegevens te noteren en te verzenden. Het duurt ongeveer een kwartiertje denk ik.', licht Catherina ons toe. O, oké en we stappen vol verwachting bij haar in de auto. Als we aan het einde van de straat aankomen, parkeert ze de auto tussen de flats naast een verwoekerd veldje. 'Waar is het?', vragen we om ons heenkijkend. 'Hier!' en ze wijst naar de keet dat op het veldje staat. Als we over het veldje naar de keet lopen, zien we tussen het metershoge gras allemaal instrumenten staan. 'Werken die instrumenten nog?' vraagt Manu als hij de antieke objecten waarneemt. 'Ja, hier lees ik nou elke dag de weergegevens van af.' legt Catherina uit. 'Het dateert uit 1968. Niet alles doet het nog even goed, maar geld om de boel te vernieuwen is er niet.' Als Catherina haar notitieboekje uit de keet te voorschijn haalt, lopen we gezamenlijk alle instrumenten af. Het ene instrument geeft het aantal zonuren per dag weer, een ander het aantal mm regen dat per dag gevallen is. Als we bij het meetinstrument aankomen, dat de hoeveelheid gevallen regenwater per minuut registreert, begint onze weervrouw wat onhandig aan het object te frunniken. 'Ik weet nooit precies hoe dit werkt, verklaart ze. 'Het regent hier zo weinig dat ik nooit goed onder de knie kan krijgen hoe ik dit moet lezen... Ik schrijf meestal op wat ik denk dat een beetje in de buurt komt. Maakt niet zoveel uit.' We zijn onder de indruk. Als we vervolgens naar de andere kant van het veldje lopen worden we bijna gelincht door een waslijn dat dwars over het pad heen loopt. Er hangt alleen een verwassen veter aan. 'Het instrument om de windrichting te bepalen is stuk, ik kijk nu via deze veter waar de wind vandaan komt.', verklaart ze. Gebiologeerd zitten we daarna enkele minuten met z'n drieën naar de veter te staren. De veter waait heftig alle kanten op aangezien het veldje midden tussen de flats ligt en de wind van alle kanten komt. 'Waar komt de wind vandaan, denken jullie?', vraagt de ze dan. We schieten met z'n drieën in de lach. 'Ik maak er Noordwest van.', roept ze vrolijk en loopt vervolgens kordaat naar haar ‘weerkeet'. Als we binnen zijn, gaat Catherina achter een grote kast zitten. Het blijkt de computer te zijn. 'En uit welk jaar stamt deze technologie?', vraagt Manu geïntrigeerd. 'Van vorige week, hij is nieuw.. Tot twee weken terug verstuurde ik alle gegevens via de telegram naar Athene.' Ze legt uit dat de installateur wat steken heeft laten vallen bij het aansluiten en installeren van de computer, en nu heeft te ze grootste moeite om haar gegevens naar Athene te sturen. 'Via de telegram ging het allemaal een stuk makkelijker.' zucht ze vervolgens. In de weerkeet van Catherina staat naast een bureau nog een archiefkast voorzien van vele jaren handgeschreven weergegevens; een paar kaplaarzen met regenjas voor als het flink regent; een knijpkat! voor als het donker is; en een bed.. 'Die is nog van mijn voorganger.' licht Catherina toe. 'Die rustte hier ook regelmatig uit...' Als alle weergegevens naar Athene zijn verzonden, blijkt dat onze weervrouw alleen het weer constateert en verder geen voorspellingen doet. Dat wordt allemaal in Athene gedaan, waar het weerstation volgens Catherine wel aan mijn beeld voldoet. We hebben weer wat meer vertrouwen in de weersvoorspelling van Griekenland gekregen.. Maar ach, hier valt in de zomermaanden weinig verkeerds te voorspellen; elke dag een strak blauwe lucht met temperaturen tussen de 35 en 40 graden. Alleen de wind is hier wel erg wisselend. Maar zelfs dat geeft de veter van onze weervrouw nog correct aan. De wind draait hier zo vaak op Kreta, dat je soms de indruk hebt dat het van alle kanten komt..

Ja, hoe dan ook, de Griekse weervoorspellers zitten er zelden naast en daar kunnen ze in Nederland nog een puntje aan zuigen!