Wegens vakantie hebben we een tijdje niets van ons laten horen... Nee hoor! Tussen het uitzoeken van stenen, daken, ramen, deuren, etc. voor een huis, hebben we de afgelopen weken geleden slechts één verhaaltje geschreven. Maar... we gaan de draad weer oppakken! Als alles loopt zoals het lopen moet (en dat blijft altijd de grote vraag) gaan we op korte termijn bouwen!

'Vorken? Ja hoor, vorken hebben we wel.' En geven de man drie vorken te leen. Blij duikt hij met zijn aanwinst weer bij zijn vrienden onder de boom vlak naast onze camper. Nog geen paar seconden later staan er als dank voor de vorken vier halve liter flessen Amstel bij ons op tafel. Als we goed kijken, doet een kist bier en een aantal waterflessen gevuld met raki bij de boom, ons vermoeden dat de heren het op het zuipen gaan zetten. Als hun oude cassetterecorder vlak daarna op stand spiekerexplosie gaat, komt ons vermoeden uit. De ene fles bier na de andere wordt open geklikt. 'Kom, kom.', blijven ze maar naar ons gebaren. Vriendelijk wijzen we alle uitnodigingen af totdat...

'Ik weet zeker dat het van die Albanezen of Bulgaren zijn die stenen huizen bouwen hier.', zegt Manu tegen me als we samen in de camper staan. 'Ik ga kijken of dat zo is, dan kan ik meteen vragen wat ze met het bouwen verdienen.' Wanneer ik twee minuten later door het raampje kijk, zie ik Manu al met een biertje druk met handen en voeten aan de gebarentaal. Ik draai me vervolgens om en hoor hem dan roepen: 'Heidi, help eens even.' Als antwoord voeg ik me ook bij de mannen. 'Huis bouwen, no problem, no problem', is het enige wat de mannen roepen. 'Maar ik wil weten wat het kost om te bouwen', vertelt Manu me. Ik doe dan een poging met pen en papier om te weten te komen wat een stenen huis per m2 kost. 'Ochi, Ochi, (nee, nee) dat kunnen ze blijkbaar niet zeggen. 'Meachanico, Meachanico', is het enige wat ze consequent weten te antwoorden. Oké, de meachanico zal wel de aannemer zijn die de prijs maakt, we begrijpen ondertussen dat zij alleen maar bouwen. 'Kan je eens vragen of we kunnen zien wat ze al gebouwd hebben?', vraagt Manu me vervolgens. 'Ik wil überhaupt eerst weten of ze goed kunnen bouwen.' Als ik met een paar termen gooi als look, spiti (huis), finito, your work, krijg ik vervolgens alleen maar grote niet begrijpende ogen naar me teruggekaatst. 'No problem, no problem!', is het antwoord wat ze er herhaaldelijk uit blijven gooien. Dit wordt niets, ik ben er klaar mee, denk ik bij mezelf en maak een gebaar van ‘laat maar zitten.' Dan lijkt bij Stavro, één van de mannen, een lichtje te gaan branden. 'Come, come, you see, Ierapetra' en hij gebaart naar hun auto dat we mee moeten rijden. Het alcoholpercentage dat intussen door hun bloed raast, moet ongetwijfeld alle stoppen van elke blaastest doen doorslaan. We stellen daarom de heren voor, hen op de motor te volgen. Even later crossen we door de straten van Ierapetra en langzaam bekruipt me het gevoel dat we toch niet helemaal op één lijn zitten met ‘onze nieuwe vrienden'. In het centrum is alles bijna van beton en de stenen huizen zijn er op één hand te tellen. We stoppen even later voor een betonnen woning en kijken de heren vragend aan. 'Meachanico, meachanico', roepen ze dan weer voluit. De man van de vorkjes begint voor de woning druk te telefoneren en uiteindelijk snappen we dat we bij het huis van de meachanico zijn gestrand, dat de goede heer er niet is, maar zich in het stadje Sitia bevindt. 'Morgen, morgen', is vervolgens de nieuwe openingszin. Manu schudt van nee en kijkt me vragend aan, 'Hoe zeg ik dat ik iets wil zien dat ze al gebouwd hebben?' 'Ik heb geen idee Manu. Ik spreek net zoveel Grieks als jij.', antwoord ik hem half lamlendig van alle pogingen. Als hij vervolgens probeert uit te beelden wat hij bedoelt, beginnen ook de mannen al toneelspelend te reageren. Het lijkt net of ze hints op straat aan het spelen zijn, maar jammer genoeg blijft iedereen op de nul punten steken... We geven het na enkele moeizame minuten dan maar weer op en bedanken de mannen voor de genomen moeite. Dan roept Stavro opeens 'Ooohhhh, work' en begint hardhandig al lachend op zijn borst te kloppen. 'Yes!!!!', antwoorden we opgelucht in koor. De mannen huppelen vervolgens enthousiast naar de auto en gebaren ons hen weer te volgen. Een paar minuten later, net buiten de stad, stoppen we dan voor een stenen huis. 'Me work!', roept Stavro glimmend van trots. 'Good work, good work', antwoord Manu wanneer hij het resultaat ziet. De mannen zijn zo blij dat ze Manu innig en enthousiast omhelzen. 'Morgen meachanico bij jullie', begrijpen we vervolgens. Om tien uur 's ochtends komt hij bij ons op het strand. ‘Endaxi (oké) en we nemen allemaal vrolijk afscheid van elkaar.

De volgende ochtend als we aan het ontbijt zitten, staat Stavro opeens voor onze neus. 'Ierapetra', zegt hij. 'Wat Ierapetra? De mechanico zou toch hier naar toe komen?', zeggen we verbaasd tegen elkaar. Stavro haalt vervolgens een visitekaartje te voorschijn en wijst erop dat we daar naar toe moeten. Architect lezen we op het kaartje.... We willen helemaal geen architect, die hebben we al! We besluiten uiteindelijk toch Stavro op de motor naar Ierapetra te volgen. De architect zal wel Engels spreken, dus die kunnen we vertellen dat we alleen wat informatie willen. In Ierapetra aangekomen lopen we achter Stavro door de straten van het centrum. Hij houdt het visitekaartje zo voor hem in de lucht, alsof hij een plattegrond aan het ontcijferen is. Dan gebaart hij ons te wachten en stapt een kantoor binnen. Na nog geen enkele seconden komt hij weer naar buiten en loopt vervolgens iets verder bij de bakker (???) naar binnen. Manu en ik kijken elkaar aan en schieten tegelijk in de lach, 'Het moet niet gekker worden.' reageert Manu. Na de bakker bezoekt Stavro nog een kiosk, een café-bar en een gordijnenwinkel. Hij vraagt overal rond en dan hebben we het door: de architect is zoek! Pas verhuisd, en in Ierapetra waar iedereen iedereen kent, weet niemand hem meer te zitten. Uiteindelijk vinden we hem via, via, via, via en worden we vriendelijk door de architect ontvangen. We leggen hem uit wat onze plannen zijn en dat Stavro ons naar hem heeft geleid. Communiceren in dezelfde taal is opeens een hele openbaring als je in een mum van tijd interessante informatie krijgt over het bouwen van huizen. Aan het einde van het gesprek, vraagt Stavro aan de architect hoe het nu eigenlijk met ‘ons huis' zit. De architect legt hem uit dat eerst alle vergunningen afgegeven moeten worden, dus dat er van meteen bouwen nog geen sprake is. Het antwoord komt bij Stavro hard aan, teleurstellend laat hij zijn hoofd naar beneden zakken. Deze man zocht met alle macht naar werk. Ook hier is de crisis voelbaar en voor Stavro waren wij opeens uit het niets een lichtpuntje van hoop. Hij heeft ons geraakt, maar ondanks dat gaan we met een andere architect en aannemer bouwen. We nemen met een treurig gevoel afscheid van Stavro en bedanken hem voor de genomen moeite, als antwoord lacht hij alleen maar een beetje en wijst naar de boulevard, geen werk, hij gaat maar een biertje drinken..