'Fruitkisten! We doen het in fruitkisten!', roept Manu opeens uit het niets. 'Wat fruitkisten?', reageer ik. Ik kan hem even niet volgen. We doen al mijn gereedschap in die grote fruitteeltkisten en dan in één keer op transport. Dat is het! Ik bel meteen Sam, die weet vast wel hoe ik aan die kisten kan komen.' Zonder dat ik ook maar een woord kan uitbrengen, springt hij op om zijn oude maatje uit Driewegen te bellen. Na een tijdje staat hij weer naast me. 'Dat komt helemaal goed. Sam zal kijken of hij iets kan regelen.' Als we ons vervolgens bedenken hoeveel gereedschap uitgezocht en ingepakt moet worden, kijken we elkaar een beetje vreemd aan. We realiseren ons dat er maar één oplossing is: We gaan naar Nederland...!!!???

'En waar gaan jullie allemaal naar toe? Madurodam? De Keukenhof? Zaanse schans?', vraagt Cathy met een paar pretoogjes. Ondertussen is ze bezig met haar boodschappenlijstje voor Nederland. Want het is waar, als je niet meer in Nederland bent, ga je oerhollands eten missen (ook al lust je het niet). De pindakaas, hagelslag, gestampte muisjes, drop en oude kaas staan dan ook pompeus bovenaan haar lijstje.

De volgende dag hebben we onze rugzakken ingepakt en zijn we klaar voor vertrek naar het vliegveld. Aangezien het slechts om een paar daagjes regelen gaat, hebben we besloten om onze minitrip zoveel mogelijk voor ons te houden. En dan, na nog geen vier uur vliegen zijn we opeens weer in Nederland beland. Er is hier helemaal niets veranderd, denk ik een beetje verbaasd bij mezelf. Logisch natuurlijk, want wat moet er veranderd zijn. Maar na twee dagen, is het me duidelijk. 'Weet je?', zeg ik tegen Manu als we door het Zeeuwse landschap rijden. 'Het lijkt net of we nooit weg zijn geweest. Of de afgelopen vier maanden nooit bestaan hebben.' 'Ja gek hé, het lijkt net alsof we nog moeten vertrekken.' reageert hij bevestigend. Als Manu na een paar dagen vier grote fruitkisten met al zijn gereedschap heeft gevuld en ik de laatste administratieve rompslomp van Nederland heb afgehandeld, zijn we klaar voor onze terugkeer. We gaan weer verder met onze reis, terug naar (onze tussenstation) Kreta. Als we door mijn ouders op het vliegveld van Brussel worden afgezet, zijn we vier uur later weer op Kreta. Het is avond, zonnig en warm en je kan de bergen ruiken. Als we met Georgios in de auto naar Ierapetra rijden, galmt de Griekse muziek hoogmoedig uit de boxen en manoeuvreren we ons met vlieg en kunstwerk door het Griekse verkeer. We kunnen onze lach niet inhouden, wat een wereld van verschil met een paar uur geleden. Wanneer we in het donker aankomen, krijgen we de boodschap van Cathy en Georgios 'We gaan Raki drinken', want als hier de avond is begonnen, is de dag nog lang. En zo proosten we even later op onze terugkomst. We praten, eten en drinken en het lijkt net of we nooit weg zijn geweest...