We zijn begonnen aan onze tour langs de kust van Kreta. Als we de tweede dag lekker op het gemakje over de weg rijden, zie ik Manu opeens bedenkelijk kijken. Hij doet zijn zijraam open en steekt zijn hoofd uit het raam. 'Volgens mij zit er iets niet goed met de unit', zegt hij behoedzaam. 'Wil je even stoppen om te kijken?', vraag ik als check om te zien hoe serieus deze opmerking is. 'Ja, laten we maar stoppen', is direct zijn antwoord. Dit is dus serieus, denk ik bij mezelf. Als we dan bij de volgende bocht tot stilstand komen en allebei uitstappen, kijken we naar een akelig beeld van herkenning. Er gaapt een groot gat tussen de cabine van de pick-up en de afzetunit. We werpen een blik naar elkaar en Manu reageert als eerste, 'Dit is een Big problem.' Het enige wat ik antwoord is 'Ja, een Big, Big problem.' Meer zeggen is niet nodig, want de conclusie is door ons beiden meteen getrokken: de chassis is weer gebroken!

Het is haast te bizarre voor woorden, maar onze ‘tegenslagen' lijken op de meest perfecte momenten te komen. Toen in Nederland het breken van de chassis ineens uit de lucht kwam vallen, werd die gelukkig vlug opgevangen door een aantal vakmannen die ons geweldig te hulp schoten. En ook nu op Kreta, blijken we weer snel uit de ergste brand te zijn geholpen. Want als ik mijn nichtje Cathy bel, en vertel dat we plotseling weer in het bezit zijn van een zwaar invalide pick-up, komt ze snel ter zake. 'Waar zitten jullie?' Ik leg haar uit dat we zo'n 120 km van hen vandaan zijn en om precies te zijn 3 km van het stadje Timbaki. 'Als jullie nou 2 km zachtjes doorrijden dan zien jullie aan de rechterkant een Nissan dealer. Dat zijn vrienden van ons. Als jullie daar parkeren, bel ik Georgios ondertussen zodat hij iets voor jullie kan regelen.' Als we vijf minuten later in onze geknikte huis willen stappen om naar de dealer te rijden, belt Georgios al. 'Jullie kunnen bij de Nissan de camper parkeren. Manoussos de eigenaar, zal jullie een andere auto geven. Daar kunnen jullie in terugrijden. Ik heb ook de wegenwacht gesproken en die zullen één deze dagen de pick-up naar Ierapetra slepen.' Goh, dat is snel geregeld denken we als we na nog geen drie minuten rijden de Nissan dealer zien en zachtjes het terrein oprijden. Manoussos is intussen ook geïnformeerd en binnen een kwartier zijn we onze ‘knikhuis' aan het ontruimen en de auto aan het inladen. Een half uur later zijn we weer op weg naar ons startpunt, Ierapetra...

Al terugrijdend, zitten we er een beetje gelaten bij. Nu zijn we echt dakloos. Geen auto meer, geen huis meer. Alleen nog een inieminie inboedeltje in de kofferbak van deze wildvreemde auto. Als we dit gegeven op ons laten inwerken, moeten we er opeens vreselijk om lachen. Ach, we zien wel. En wat een mazzel dat we hier op Kreta zitten en niet op een berg in the middle of nowhere van India!!!

Uiteindelijk blijkt de chassis vlak onder de cabine gebroken te zijn, net waar de versteviging ophoudt, die in Nederland is bevestigd. We hebben nog geen idee wat we gaan doen. Waarschijnlijk repareren, maar het vertrouwen om met deze pick-up richting Azië te gaan is toch een beetje gesleten. Verder reizen willen we zeker, maar hoe en wanneer laten we nog even open, want er is nog veel meer te regelen op Kreta...