'Efharisto', ik probeer Cathy en Georgios op mijn beste Grieks te bedanken als we op een avond richting bed gaan. Georgios ligt half op de bank en schudt van nee. Jeetje kwam het er zo beroerd uit, denk ik bij mezelf. Misschien de klemtoon veranderen. 'Efharistó' probeer ik opnieuw. 'Voor wat? Voor wat?' roept hij vervolgens. Opeens schieten er zoveel dingen door mijn hoofd, dat ik nog geen eens in staat ben om meteen te antwoorden. 'Het is toch heel normaal!' gaat hij een beetje verontwaardigd verder. Normaal? Denk ik bij mezelf, voor jou misschien ja, maar wij ervaren deze gastvrijheid als ‘unbelievable!'. Ik maak er vervolgens toch maar een simpele 'welterusten' van en we lopen zachtjes de deur uit. Als ik de deur achter me dicht trek, schiet me opeens te binnen: Ja Georgios, Bedankt! Bedankt voor het kaalknippen van mijn man!!!

We zijn weer in de bewoonde wereld, constateren we allebei een beetje verbaasd als we een paar dagen in Ierapetra zijn, het stadje waar mijn achternichtje Cathy met haar gezin woont. Het haar van Manu heeft zich tijdens het reizen ontsproten tot een krullige warboel. Gelukkig heeft de shampoo kunnen voorkomen dat het nog niet samengesmolten is tot mini dreadlocks. Zijn baardje, dat we eerst waardeerden als een mooi teken van ouderdom, heeft hier opeens een hele nieuwe dimensie gekregen. 'Ik lijk wel een soort Ben Ladin', fluistert hij een beetje onwennig in mijn oor. 'Ja, dat korte strakke koppie, stond een stuk vlotter', beken ik, al realiserend dat zijn nieuwe coupe er wel heel wild uitziet. 'Ik ga naar de kapper. Het gaat er allemaal af.' besluit hij vastberaden. Als Manu 's avonds aan tafel aan Georgios vraagt of hij een goede kapper kent, is deze snel gevonden. 'O geen probleem, ik knip je wel.' Manu valt in grote verbazing 'Kan jij knippen?' 'Ja, tuurlijk kan ik knippen. Das niet zo moeilijk. Heb ik zo voor je gedaan.' antwoordt Georgios laconiek. Manu zijn verbazing slaat direct over in lichte argwaan. 'Heb jij dan een kappersdiploma?' 'Ja hoor, een Griekse. Ik moet hem nog wel even uitprinten op mijn computer...' Manu begint te lachen en slaat het genereuze aanbod toch maar af. 'Laat maar, ik ga wel naar een echte kapper.' 'Ben je gek. Zonde van je geld. Dat hoeft helemaal niet, ik kan je knippen. Echt, ik heb je zo geknipt.' reageert Georgios. 'Ja hoor', valt Cathy hem bij, 'Zonde om hier naar de kapper te gaan. We hebben alles; spiegel, tondeuse en kapperschaar.' Als Manu twijfelend van het ene strakke gezicht, naar het andere kijkt, is hij om. 'Oké', zegt hij vastbesloten 'Knippen jullie maar. Het ziet er toch niet uit. En als het mislukt, kan ik het altijd ‘bij laten knippen' bij een echte kapper.' In een stoet lopen we vervolgens met zijn vieren naar de badkamer. De kappersstoel wordt geïnstalleerd, de tondeuse geprepareerd en Manu even gemasseerd. Georgios kan aan het werk! Met ferme hand begint hij Manu over zijn achterhoofd te scheren. Er vallen langzaam wat losse plukken op de grond en als ik na zo'n tien minuten langs Manu's hoofd naar Georgios kapperswerk gluur, schrik ik me te pletter. Op Manu's achterhoofd zie ik een paar losse plukken hangen omsingeld door een paar kale plekken. 'Ooohhh', flap ik er vol ongeloof uit. Ik kijk Manu aan, die zijn blik op mijn gefixeerd heeft en zo ieder detail van mijn gezichtsuitdrukking kan ontcijferen. 'Dit gaat niet goed' sein ik naar hem in gebarentaal. In één klap is voor Manu de lol van heel het kappersavontuur over. 'Ho, ho, ho, wel een beetje netjes hé', is zijn eerste poging om zijn bezorgdheid te uiten. 'Maak je niet druk. Het wordt super!', reageert Georgios afwimpelend en scheert zonder blikken of blozen geconcentreerd door. Als Cathy ondertussen haar kappersschaar gevonden heeft, blijkt ook zij de smaak te pakken te hebben. 'Ik kan het boekje met de basishandelingen niet meer vinden, maar volgens mijn weet ik het nog wel.' En ze heeft als een speer de bovenkant van Manu's hoofd als doelwit genomen. Zo zitten Georgios en Cathy een dikke twintig minuten druk en uiterst geconcentreerd aan Manu's haar te friemelen terwijl er maar af en toe een plukje op de grond valt. Als ik daarna opnieuw een blik op zijn achterhoofd waag, heb ik de grootste lol. Georgios heeft een waar kunstwerk aan de achterkant geschoren dat direct in een museum geplaatst kan worden, maar waar je niet onopvallend mee op straat loopt. Manu trekt door mijn gelach wit weg en vraagt nerveus of hij een spiegel mag. Als hij het resultaat ziet, roept hij 'Maar dat moet veel korter!' Hij neemt de tondeuse zelf in handen en gaat er aan de zijkanten als een gek mee te keer. Dan kan ik mijn lach helemaal niet meer stoppen. Al bijna een uur zit Manu in de Griekse kappersstoel, druk onder (vier) handen genomen, en nu is hij zelf ook nog zijn bijdrage aan het leveren. Als Georgios drie minuten naar Manu's scheerbewegingen zit te kijken, pakt hij de tondeuse weer over. 'Ohh, wil je het zo. Geen probleem. Zo kan het ook'. En hij gaat weer in opperste concentratie aan de slag. Als ik de Griekse kapsalon even laat voor wat het is, en na een half uur weer naar binnen treed, is Manu geknipt en geschoren. Tot mijn verbazing ziet het er echt goed uit. De paar ‘creatieve hapjes' maken het kapsel zelfs speels. 'Niet mijn visitekaartjes uitdelen op straat hoor', waarschuwt Georgios. 'Dan krijg ik het te druk, daar heb ik geen tijd voor.' 'Jawel', reageren we, 'we hebben op onze computer nog kaartjes; alleen even uitprinten met de volgende tekst: Gratis knipbeurt bij kapper Georgios. Daar wordt nog de tijd voor u genomen en krijgt u waar voor uw geld!

Het kappersgebeuren was even een huiselijk tafereel op Kreta. Ondertussen zijn we alweer een dikke twee weken op het eiland. De natuur is mooi, het klimaat super en het is lekker relaxed. Een week later dan in Nederland is het ook hier Pasen. En aangezien dit groots gevierd wordt (het is in Griekenland nog belangrijker dan Kerstmis) hebben we besloten om dit met Cathy, Georgios en de kinderen te vieren. Dus we blijven tot Pasen zeker nog op Kreta. Maar eerst zullen we nog enkele dagen een rondje over het eiland maken met onze camper.