Zoefff, suist het langs mijn oor als Manu voor de zoveelste keer zijn hengel naast me uitgooit. 'Niemand is hier aan het vissen. Het is veel te ondiep. Er is helemaal geen vis.' constateert hij geërgerd. Even later is zijn geduld op en pakt hij in één keer heel zijn hengeluitrusting in. 'Kom', vervolgt hij 'we gaan met de camper aan de andere kant van de haven staan. Daar staan allemaal vissers. Daar is vis.' 'Oké, prima' reageer ik, alwetende wat het vervolg gaat worden. We pakken ons boeltje in en rijden naar de andere kant van de haven.

We staan aan de andere kant van de haven. Zoefff, suist het langs mijn oor als Manu voor de zoveelste keer zijn hengel naast me uitgooit. 'Ze bijten niet. Er zijn te veel golven.' Ik onderdruk een zucht en als ik daarna een paar keer opzij blik, zie ik dat de vissers naast ons meer ‘geluk' hebben. Manu heeft het ondertussen ook in de gaten en springt op. 'Ik ga kijken hoe zij het doen. Ik ben zo terug'. Hij schuifelt langzaam langs onze ‘buurvissers' en bespiedt hun tactiek. Na een kwartiertje komt hij terug. 'Ik weet het. Ze happen niet want mijn aas is een plastic nep visje. Iedereen vist met echt aas'. Hij duikt vervolgens in de koelkast van de camper en stapt daarna resoluut naar buiten. 'Dit gaat werken!', lacht hij overtuigd.

Zoefff, suist het langs mijn oor als Manu voor de zoveelste keer zijn hengel naast me uitgooit. Door zijn nieuwe aas, in kleine stukjes gesneden sardienen, stinkt het bij ons opeens naar vis zonder dat er nog maar één gevangen is. Met zijn nieuwe tactiek verdwijnen drie hele sardienen langzaam als aas in het water.. 'Ik dacht altijd dat je bij vissen het vis uit het water haalt en niet in het water gooit.' merk ik al fronsend op. 'Je hebt gelijk. Ik stop ermee. Ik ben er klaar mee.' En hij pakt in één keer zijn hengeluitrusting in. Hij gaat vervolgens ‘relaxed' een sigaretje roken en houdt zo spiedend de rest van de dag de andere vissers nauwlettend in de gaten.

Als we voor het slapen gaan nog een rondje door het dorpje lopen, zien we opeens een oude visser die er echt handigheid in lijkt te hebben. Manu rent half op de oude man af en roept ondertussen naar me 'Vraag eens wat voor aas hij gebruikt.' Als ik ook bij de man aankom en het hem netjes vraag, krijgen we tot mijn schrik een wel heel uitvoerige uitleg. 'Look', zegt hij en pakt een groot stuk brood uit zijn jaszak. Hij stopt het in zijn mond en begint er lekker op te sabbelen. Na een uitgebreid herkauwproces toont hij ons trots het resultaat; een sappig brooddrapje. Hij houdt het zo goed onder onze neus, dat we geen detail missen van de staat van ontbinding, waar het brood zich dan in bevindt. Als ik het zie, draait mijn maag drie keer om en heb ik al gegeten en gedronken. Ik weet er met moeite nog net een geïnteresseerd glimlachje uit te persen. Manu daarentegen roept geheel opgewonden oohhh en aahhh en steekt er bijna zijn neus in! Door het enthousiasme van Manu kneedt de visser vervolgens met extra zorg het drapje om de haak. Ik heb het gehad voor vandaag met heel het visgebeuren. Het komt mijn oren, neus en nu ook bijna mijn mond uit, dus zeg ik vriendelijk welterusten en druip af naar ‘huis'. Manu verwacht ik de komende uren maar niet, aangezien hij in extase is van zijn nieuwe bron van viskennis. En gelijk heb ik. Als ik bijna in diepe slaap val, vliegt de deur in één ruk open. 'Geweldig!', roept Manu 'die man kan vissen! En weet je wat hij ook als aas gebruikt? Chicken!!!.' 'Wat? Kip? Vist hij met kip??? antwoord ik verbaasd. Manu stormt alweer naar buiten om bij de oude visser te kijken. Vissen met kip, denk ik bij mezelf, waar gaat het heen met deze wereld en draai me om om mijn diepe slaap weer te vinden. Als Manu een half uur later opnieuw terugkomt, bungelen er opeens twee verse vissen boven het bed. 'Kijk', zegt hij trots, 'versere vis dan dit kan niet! Die heeft de oude visser net uit het water gehaald. Die heeft hij mij gegeven. Hij zegt dat het de beste vis is die er is. Schat, morgen eten wij verse vis!'

Ik heb toch wel een hele aparte visser; vangt zelf niets, maar komt met de mooiste en lekkerste vis thuis. Wat een tactiek!

Tuut, telefoontje uit Kreta. Na een dikke vijfentwintig jaar elkaar niet gezien en gesproken te hebben, heb ik mijn achternichtje Cathy aan de lijn. Ze woont al enkele jaren met haar gezin op Kreta. 'Als jullie zin hebben, kunnen jullie altijd langskomen', vertelt ze me. Zo'n lief aanbod willen we niet aan ons voorbij laten gaan. We hebben tot nu toe aan de Griekse cultuur mogen ruiken, maar wat is er mooier om het daadwerkelijk te beleven? Dus.. We gaan naar Kreta!!!