'Ik heb geen idee waar ze op wachten', zegt Manu als hij vanuit onze huiskamerraam naar buiten kijkt. We staan in een klein rustig stadje aan de haven met een hele grote parkeerplaats. We hebben net ons avondeten naar binnen en Manu heeft informeel de taak van parkeerwachter op zich genomen. Al spiedend door het raampje houdt hij strak in de gaten wie er komt en wie er weggaat uit 'onze haven'. Al langer dan een half uur staat een groepje jongens met hun opgepimpte auto's een paar meter achter onze pick-up te drentelen. 'Geen idee wat ze doen', zegt Manu nog eens peinzend. Het antwoord kwam in de loop van de avond. In Griekenland hoef je geen Amerikaanse B-films te huren. Nee, hier live te volgen op de openbare weg: streetracing!

Gedurende een uur schaarden zich steeds meer auto's achter onze pick-up. Sommige kwamen al racend, andere al scheurend en weer andere al stuiterend door de harde zwarte rapmuziek die uit de ramen knalde. Al het lawaai gaf me het gevoel dat de bestuurders waarschijnlijk niet gezellig voor een drankje aan de bar bijeenkwamen. 'Met hoeveel zijn ze nu?' vroeg ik aan Manu, toen ik voor de zoveelste keer een paar piepende banden tot stilstand hoorde komen. 'Ik denk zo'n stuk of veertig, vijftig auto's', zei hij al schattend. WAT? dacht ik bij mezelf en loerde direct mee door het raam. 'Die gaan straatracen!', concludeerde Manu en rende naar buiten. Getverdemme dacht ik en strompelde achter hem aan. In de deuropening stond ik oog in oog met de grootste ‘tuning wagenpark', die ik ooit in mijn leven heb gezien. Daaromheen zo'n zeventig opgeschoten Griekse jongens die daar stonden te roken, te fluisteren of al bellend de havenpolitie in de gaten te houden, die steeds langs kwam rijden, maar ook niet meer deed dan dat. We tuurden samen even de menigte af om te checken of dit schouwspel bedreigend op ons overkwam. We waren namelijk wel de enige in de haven die helemaal ingekapseld waren door ‘tuningbommetjes' met daarbij al hun opgeschoten inzittenden. 'Nou schat, dat wordt niet slapen vannacht. Ik weet zeker dat ze precies langs onze pick-up gaan racen.' zei Manu. Mijn fantasie sloeg meteen op hol en ik zag al hele Amerikaanse scenario's voor me. Dat ze te laat zouden remmen, de macht over het stuur zoudenkwijt raken en zo onze pick-up, het enige obstakel wat in de haven te rammen valt, in gruzelementen zouden rijden. 'Misschien ergens anders gaan staan?', probeerde ik aarzelend. 'Ik weet niet', zei Manu, 'Ik wil het eigenlijk wel zien'. 'O',was het enige antwoord wat ik eruit kon krijgen, aangezien ik niet voor mietje wilde doorgaan. Stoer willen reizen, maar zodra er iets dreigt te gebeuren snel de benen nemen, daar voelde ik me toch iets te groot voor. 'Ga maar naar bed als je wil, ik blijf wel buiten'. Nee, nou wil ik het zien ook, dacht ik bij mezelf. Ikging naar binnen, maar ook met het plan om weer naar buiten te komen als de herrie zou beginnen. Na een kwartier wachten, hoorde ik het lawaai nog steeds niet toenemen en vroeg me af of er überhaupt iets ging gebeuren vanavond. Na twintig minuten lag ik letterlijk te stuiteren in de unit. Een box ter grootte van een Smart kwam langs rijden met de laatste Griekse rap. De wanden van de unit begonnen te vibreren en ik waande me plotsklaps op een trilplaat. Ik schudde letterlijk op de bank heen en weer op de maat. Ik zei stilletjes mijn nachtrust vaarwelmaar begon na een tijdje het hele scenario al gewoon te vinden. Totdat er opeens twee auto's als een gek wegreden en zo'n dertig seconden daarna bijna iedereen volgde. De uittocht duurde nog geen tien seconden en het parkeerterrein was opeens zo goed als leeg. Ik keek Manu vragend aan. Hij haalde zijn schouders op als teken dat hij er ook geen touw aan vast kon knopen. Ik liep naar de drie resterende Minicoopertjes en vroeg de jongens wat er gaande was. 'Ik dacht dat jullie hier zouden gaan racen'. Het klonk haast teleurgesteld. 'Nee, twee auto's doen wedstrijd verder op de gewone weg. Daar is het lang en recht. Goed voor racing. Nou, goodnight' en vroemmmm weg waren ze. Daar stonden we dan, verlaten en alleen, klaarwakker met op de achtergrond het geluid van brullende motoren. 'Wacht maar, die komen terug', zei Manu vermoedend. Alleen het ‘box Smartje' stond nog op de parkeerplaats, die kon het waarschijnlijk wel qua geluid, maar niet qua snelheid volgen. Na een stilte van tien minuten kwam de hele stoet weer met een rotgang aangeblazen. Game over! Het feest was voorbij! De race, waar zo'n drie uur op werd gewacht, nog geen tien minuten duurde en een gezamenlijke nabespreking kende van vijf minuten, was weer binnen enkele seconden vervlogen, toen iedereen weer in zijn bommetje stapte en ons verbaasd in de leegte achterlieten. Misschien toch een film gaan huren...

(Dit was even tussendoor. Binnenkort het vervolg van onze reis met foto's.)