Katakolo; waypoints: N37 38.953 / E21 19.099; totaal aantal gereden km: 5603

'Wat doen jullie nou hier?' vragen twee mannen in een Italiaanse Defender vol verbazing. 'We rijden naar Griekenland', antwoorden we. We doen net alsof we het zelf de normaalste zaak van de wereld vinden. De avond begint te vallen en we rijden midden in de bergen. Als we vijftien kilometer per uur rijden gaat het echt heel snel. Hobbelend en bobbelend, schommelen we heen en weer op en neer, door de kraters van de 'weg'. We zijn in Albanië!

De Siberische taferelen in Kroatië waren de druppel. Hoe mooi ook allemaal, het weer moet toch wel een heel klein beetje meewerken. Dus dachten we; vlug door naar Griekenland! Het ging ook nog aardig vlug, totdat we in de bergen van Zuid Albanië aankwamen... 'Griekenland? Dat gaan jullie nooit meer redden.' zegt de bestuurder van de Italiaanse Defender. 'Nee, dat denken wij ook niet', bevestigen we, als we onze ogen nog eens over het 'wegdek' laten glijden. Bashkim, de bestuurder, blijkt een Albanees te zijn die jaren in Italië heeft gewoond. Mauritzio, zijn bijrijder is een vriend uit Verona. Later op de avond zitten we met zijn vieren in een restaurant verse Albanese vis te eten. 'Grappig eigenlijk', merkt Mauritzio opeens op, 'midden in de winter, in een godverlate dorpje in Albanië, zitten vier mensen van vier verschillende nationaliteiten in drie verschillende talen met elkaar te communiceren, en hoe gezellig!'. Dat was het deze avond zeker! Als we na het eten met de Defender nog ‘downtown' gaan voor een kopje koffie, giert Bashkim het bij elke hobbel en bobbel uit 'Bagdad, Bagdad! Wegen als Bagdad in Albanië!'

Als we de volgende ochtend in onze running outfit voor de camper staan om een rondje te rennen, kijkt Bashkim ons ontzet aan. 'Gaan jullie hier rennen? Hier in Bagdad van Albanië?' ' Ja hoor, waarom niet?' antwoorden we. 'Rennen is hier minder zwaar dan rijden!' En zo zigzaggen we vervolgens door een vaag dorpje in Albanië. Na deze unieke ervaring zetten we onze reis voort naar Griekenland. En daar worden we verwelkomd door de zon, de sinaasappelbomen en een Duits stel die al vier jaar met hun camper onderweg zijn. We staan alleen met hun op een strandje op een heel klein schiereilandje met gratis elektriciteit en water, hoe krijgen we het gevonden!

Hoe vredig kan de wereld lijken.. totdat er een aantal Griekse vissers met hun bootjes arriveren en op onze pick-up afkomen. Ze lopen er argwanend omheen, kruipen er onder en blijven ernaar staren. Dan barst de discussie los. We verstaan er geen klap van! En vragen maar 'problem, problem?' Een jongen legt uit dat zijn vader graag wil weten hoe het met de bladveren, schokdempers en chassis van de pick-up zit. Manu wordt enthousiast en begint met handen, voeten en wat losse kreten heel de pick-up aan ‘vader Griek' uit te leggen. ‘Vader Griek' is bijna niet meer te stuiten, want wat blijkt; hij heeft ook een afzetunit voor zijn pick-up! Na de hele pick-up discussie informeert Manu nog even naar de visvangst. 'O, niet echt veel. Kijk! Hier, neem wat vis. Voor jullie!' ‘Vader Griek' haalt een plasticzak en we krijgen levende vis en inktvis in onze handen gestouwd. 'Jouw vrouw maakt vis wel schoon', zegt vader Griek tegen Manu. 'Ja, ja', denk ik bij mezelf, 'ik dacht het niet', en heb de grootste moeite om de spartellende zak in bedwang te houden. Als toetje krijgen we nog vaders huisgemaakte eau de vie, en dan taaien de Griekse vissers af. Als Manu met wat instructies zijn ‘vangst' met een hoop geklieder heeft schoongemaakt (let op! inktvis), verdelen we onze verse buit met onze Duitse buren.

Na enkele dagen duiken we verder Griekenland in en bezoeken het eiland Lefkada, het al oude Olympia en we genieten, want we hebben al een hele week een strak blauwe hemel. Het is hier lente!

Persoonlijk berichtje voor iedereen: we zijn heel blij met alle reacties die we krijgen! Jammer genoeg kunnen we moeilijk persoonlijk antwoorden. Hopelijk weerhoudt jullie dat er niet van om berichtjes te blijven sturen, want elke keer als we onze weblog bijhouden, kijken we met spanning uit naar de reacties die verstuurd zijn. Het doet ons goed dat jullie zo met ons meereizen! Liefs Heidi en Manu.

Français

Qu'est ce que vous faites ici? Nous demandent deux hommes dans un Defender avec une plaque d'immatriculation italienne. Nous leur répondons tout simplement que l'on va en direction de la Grèce. Un peu surpris de voire une voiture étrangère en Albanie, ils nous répondent qu'il y a encore trois heures de route pour rejoindre la frontière Grècque. Il est déjà 18h et la nuit commence à tomber sur la côte d'Albanie. Ce n'est pas trop prudent de rouler dans la nuit avec des routes pareilles (vitesse de croisière 15 km/h, un peu nostalgique, ça nous rappelle les routes du Népal). Le conducteur se présente, 'Je m'appelle Bashkim et je suis Albanais et mon ami Mauritzio est Italien. Nous allons passer la nuit dans un petit hotel à dix kilomètres d'ici. Si vous voulez, vous pouvez passer la nuit sur le parking de l'hôtel. Il n'y a pas de problème, car je connais tès bien le propriétaire. En début de soirée, nous voilà, que les quatres à table dans une grande salle à manger devant une montagne de poissons frais dans nos assiettes, Mauritzio nous dit: 'C'est marrant, nous sommes de quatre nationalités différentes, en hiver, et au milieu de nul part'. Après avoir rempli nos ventres, Bashkim nous propose de boire le café au village. Nous, voilà partis, les quatres dans son Defender et Bashkim crie: 'Bagdad, Bagdad! Vous avez vu? Les routes d'Albanie ressemblent à Bagdad!' Le lendemain après avoir passé une super soirée, nous déboulons dans dans la salle à manger de l'hôtel en tenue de jogging. Bashkim stupéfait, nous demande 'vous allez courir ici? Ici, en Bagdad d'Albanie?' 'Oui on pense que courir va plus vite que de rouler!' Après cette expérience unique (ah oui, en fait: en Albanie, ils sont les rois de la station service, à peu près tous les deux kilomètres. Et les rois de la Mercedes!). Nous repartons pour la Grèce, où nous sommes acceuillis par les oliviers, les orangers, le soleil et un couple allemand, qui eux sont en vadrouille depuis quatre années. Nous nous sommes installés sur une plage avec de l'eau et de l'électricité gratuits; quelle chance! Dimanche, au petit matin, un défilé de pick-ups tractant de petits bateaux de pêche, nous reveille avec un ciel bleu comme la mer. En revenant d'une ballade de deux heures. J'aperçois un grec couché sous notre pick-up. Il se relève en nous demandant s'il nous appartient. Je lui confirme sa question. Il me dit qu'il était curieux de voir mon système de suspension car, il a la même cellule amovible! Nous compatissons, puis je lui demande si la pêche a été bonne. Il nous montre ce qu'il a pêché. Il prend un sac plastic et nous donne quatre gros sardines et quatre octopus et puis pour finir 1 litre de niole de frabrication maison. Avec quelques instructions je me suis lancé dans le nettoyage du poisson. Il faut faire très attention car dans l'octopus il y de l'ancre, encore une expérience unique! Nous partageons les poissons avec nos amis allemands, puis le lendemain nous reprenons notre route en direction Lefkada (une petit île) et de l'Olympia dans un temps de printemps!

Message personnel pour tout le monde: on est très content de recevoir vos reactions! Malheureusement, il est difficile pour nous de répondre à vous tous. Pourtant, nous ésperons que vous continuez d'envoyer des messages sur notre blog. Car chaque fois que nous mettons nos histories, on est curieux aux reactions placées. Merci de voyager avec nous, cela nous fait du bien! Gros bisous, Manu et Heidi.