Dubrovnik; waypoints: N42 38.002 / E18 08.286; totaal aantal gereden km: 3131

Na de laatste windvlagen, komt gelukkig het lang gewenste kalme weer met een lekker zonnetje. Voornemen: we bezoeken nog een Kroatisch eiland voordat we Dubrovnik aandoen en dan gaan we de grens over naar Montenegro.

Na een dikke twee weken kan de deodorant onze stinkende kleren niet meer verdoezelen en komen we tot de conclusie dat we eerst moeten wassen. We hebben een alternatieve, ‘super coole' camping gevonden die eigenlijk gesloten is, maar niet voor ons! We worden overal gratis van voorzien: plek tussen de palmbomen, water, elektriciteit, we geven een tas met vuile was mee aan Armin een medewerker van de camping, die ons toevertrouwd dat zijn vrouw thuis de hele boel voor ons gaat wassen. Lekker 'chillen' bij de palmbomen aan het strand, een rondje rennen langs de kust: wij zijn helemaal in ons element.

Maar hoe kan het ook anders, de volgende dag regent het. Armin komt met ons heerlijk ruikende schone was aan, maar... kletsnat.. 'Sorry, maar het droogt niet buiten. Jullie moeten het zelf drogen'. 'Geen probleem', antwoorden we, allang blij dat onze kleren schoon zijn en we van zoveel gastvrijheid mogen genieten. We hangen de hele camperunit vol met sokken, ondergoed, t-shirts en jeans. Naar de wc gaat niet meer, dus buiten plassen, want de jeans hangen in de badkamer, de sokken en ondergoed voor de ramen van de huiskamer, de handdoeken boven het bed in de slaapkamer en het ondergoed aan de kast in de keuken. Wat een luxe zo'n droger!

Als we na een nachtje sauna de volgende ochtend wakker worden voor vertrek, schrikken we ons een hoedje als we naar buiten kijken. De palmbomen zijn verdwenen onder een dikke pak sneeuw! Het dorp is in rep en roer, 'Hier nooit geen sneeuw', roept de verkoopster van de buurtsuper. 'Alle kinderen zijn vrij, geen school vandaag, want hier sneeuwt het nooit!.....' Als we Armin bedanken voor zijn goede zorg en weg willen rijden richting Dubrovnik, waarschuwt hij ons lachend 'Catastrophe in the Mountains'. Ach, we zijn wel wat gewend, denken we na Italië...

Italië? Italië was een lachertje vergeleken met sneeuw in Kroatië. Ik weet niet wat we met het weer hebben, maar de sneeuwstormen vliegen om onze oren. De pick-up kan de meters sneeuw op de weg maar net behappen, en Manu doet daar nog een schepje bovenop met zijn eigen gecreëerde cursus waar ligt de (sneeuw)grens van mijn pick-up. 'Manuuuu, dit is ons huis! Niet mee spelen!' roep ik schijterig en bekijk het landschap met mijn ogen dicht.. In Dubrovnik zal er vast geen sneeuw meer liggen denk ik... zo aan de kust...

Dubrovnik: we zitten muurvast, de sneeuwstorm heeft alle wegen geblokkeerd. Na drie uur stilstaan in de file, besluiten we langs de kant van de weg te parkeren, en een wijntje in de unit te gaan drinken. 'Voor ons is het geen probleem om te rijden. Maar de kans dat er een Kroaat tegen ons aanglijdt, is te groot', concludeert Manu zakelijk. De auto's komen de hellingen niet op en glijden als botsautootjes naar beneden. Bang, tegen de vangrail! Bang tegen elkaar! Alles staat uren muurvast en mensen verlaten hun auto en gaan lopen. 'Het lijkt wel Siberië', zeggen we tegen elkaar. Het wordt pikkedonker en na acht uur zonder enige voorruitgang op de weg, besluiten we maar naar bed te gaan en te gaan slapen. De volgende de dag zien we uiteindelijk Dubrovnik; onder de zon én onder de sneeuw. Mooi maar we willen verder, Montenegro en Albanië wachten op ons!

Français

Après avoir subi de très violent vent, le temps se calme et le soleil est au rendez-vous avec une mer platte comme une galette. Les temperatures ont remonté de 10 degrès. Nous décidons de visiter une île à soixante kilomètres de Dubrovnik. Nous trouvons un camping dans un petit village qui est en cours de rénovation. Nous nous arrêtons pour demander si le camping et ouvert. Armin nous répond qu'il est fermé, mais que si on veut on peut camper gratuitement et qu'on peut se brancher à l'électricité et à l'eau. Nous lui demandons s'il y a une laverie au village, car les odeurs se font ressentir après trois semaines de voyage. Il nous rèpond qu'il n'y a pas de laverie mais que si on lui donait nos habilles, il les fera laver par sa femme. Il est vraiment gentil Armin, nous le connaissons depuis cinq minutes et il est si aimable. Le lendemain matin nous partons courir le long de la mer avec une chance inouï de ne pas se lever pour aller au travail. Dommage, en fin de l'après-midi il se remet à pleuvoir. Armin nous raporte notre linge qui doit encore sécher, mais avec de la pluie ça va être très difficile. Nous décidons de pendre le linge dans notre maison. Nous passons la nuit dans un gros seche linge; nuit un peu humide !!!!! Au réveille, la première chose que je fais, est de regarder le temps. Puis, Heidi me regarde et me demande 'Le ciel est bleu?' Je lui réponds qu'il y a un peu près 60 cm de neige! Incroyable, de la neige en Croatie! Nous décidons quand même de partir en direction de Dubrovnik. Armin nous dit 'Catastrophe! Catastrophe! à 2 km du village 80 cm de neige!' Je lui réponds 'Pour nous, il n'y a pas de problème. Nous avons déjà testé le vehicule en Italie.' Il rigole et doit penser 'ils sont fous ces francais de partir avec autante de neige.' Arrivés à Dubrovnik ce n'est plus la Croatie, mais la Siberi! Gros problèmes de traffic. Accidents tous les 500 mètres. Voitures, percutant les barrières de sécurité. Nous décidons de nous garer sur une aire de pic-nique, car nous avons peur que quelqu'un nous percute. Il fait 21 dégres dans la cellule et à l'extérieure -7. Avec un verre de vin nous observons tous les Croates abodonner leur vehicule pour renter à pied chez eux. Le lendemain, nous visitons Dubrovnik sous un ciel bleu mais avec 35 cm de neige, jamais vu!! Puis, nous prenons la direction du Montenegro et de l'Albanie.