Het is weer een tijd geleden en we kregen al ongeruste berichtjes of alles goed met ons gaat. Ik kan zeggen, het gaat prima! Alleen de verhaaltjes zijn er deze zomer bij ingeschoten, want we waren druk aan het werk...!

• - 'Hé Malaka, naar links draaien, naar links draaien met die quad, nog meer naar links, naar links zeg ik je Malaka! Stop!!! Naar achteren, je moet naar achteren Malaka!!!'
• - Wat nou Malaka, je zegt dat ik naar links moet!!!
• - Nee Malaka, je moet nu naar achteren.
• - Ik kan helemaal niet naar achteren Malaka, dat zie je toch!!!
• - Ah, daar komt Nikos. Hé Malaka, kom eens helpen we zitten vast.
• - Oh, wat zijn jullie toch een stel Malakas, snappen jullie niet dat je naar rechts moet draaien? Draai naar rechts!

Wanneer een paar Grieken een klimwand met een quad proberen te verplaatsen, kijken Manu en ik dit tafereel met grote lol aan. Want het is waar; een Griek weet het altijd beter en het zijn allemaal Malaka's...

Bijna iedereen op Kreta wordt naar opa of oma vernoemd, en daarom is de variatie in namen op dit eiland erg klein. Maar daarnaast noemen de mannen hier elkaar zonder uitzondering ook Malaka, een ingeburgerd scheldwoord dat in bijna elk gesprek voorkomt. Dus of je wilt of niet; je komt er niet onderuit minstens één keer per dag een Malaka te zijn.

Ondanks dat ze het allemaal beter weten, lukt het de mannen om na anderhalf uur gesteggel en discussie de klimwand en bungee trampoline op het strand neer te zetten.

En dan kunnen Heidi en Manu voor deze zomer aan de slag, want... we gaan werken bij Yiannis Watersports! Toeristen kunnen jetski's huren, waterskiën, op de bananenboot en op bungee trampoline! Elke dag in de zon op het strand, dat is weer eens een andere werkplek... En de klanten? Toeristen uit Duitsland, Italië, Zweden en Noorwegen, met net als de Grieken, allemaal hun eigenaardigheden...

Een klein Italiaans voorbeeld:

'Siamo Italiano, Italiano!' horen we al van ver als er een groep Italianen aankomt stuiven. Vaak komen ze met twintig man sterk, terwijl er maar ééntje iets wil doen. Zonder uitzondering ratelen ze allemaal aan één stuk door. Weigeren ze allemaal te luisteren. En spreken ze allemaal geen één enkel woord Engels. Met Italianen moet je dus snel optreden voordat de chaos compleet is. Onze tactiek is om meteen een paar woordjes uit hun gekwetter op te pikken die we kennen. 'Moto d'acqua', horen we opeens voorbij zoeven. 'Oké, de jetski, eerst betalen dan de life jacket aan.' reageer ik meteen. Als ik vervolgens de betreffende Italiano in rap tempo in een life jacket heb geschoven, begint het moeilijkste gedeelte: uitleggen waar hij wel en niet met de jetski naar toe mag. 'Zie je grote ballon daar?' vraag ik al wijzend naar de laatste reddingsboei in zee. 'Met de jetski achter de ballon blijven! ACHTER, NIET VÓÓR. Mensen zwemmen!! Kijk allemaal mensen!! very dangerous!!!!' Met handen en voeten en wat stopwoorden, hoop ik dat de man het begrijpt. Maar die wuift lachend mijn verwoede pogingen weg en roept alleen 'Capito, capito'. Alsof het allemaal even logisch is en ik niet zo moeilijk hoef te doen. Ik ga onverwoestbaar verder 'Niet achter de rocks', al wijzend naar de rotsen in zee. 'Als jij probleem hebt, wij niets zien, dus niet daar!! Niet rocks, andere kant!!' 'Oké, oké, andiamo.' Stelt hij dan voor. 'Ho, ho, niks andiomo my friend, ik ben nog niet klaar.' En trek aan zijn Versace zwembroek als hij er van door wil gaan. 'Na tien minuten moto d'acqua biep, biep, biep, jij dan ritornare.' Sluit ik af. 'Capito, capito', herhaalt hij nogmaals en dan laat ik hem uit mijn houtgreep los. Manu vergezelt de Versace zwembroek naar de jetski en herhaalt standaard met hele andere stopwoorden mijn verhaal. Als hij de Italiaan op de jetski installeert en hem laat vertrekken, kijken we elkaar aan al precies wetend wat er gaat gebeuren. Manu is de zee nog niet uit gelopen en onze mafioso draait dwars vóór de reddingsboei linksaf en verdwijnt achter de rotsen. Manu pakt voor de zekerheid de afstandbediening waar hij de jetski mee kan uitschakelen. Na enkele minuten verschijnt onze spaghetti eter weer achter de rotsen. Met grote snelheid rost hij in één keer door naar de andere kant van het strand, en begint stoer met de jetski tussen de zwemmende massa te spelen. 'Malaka', reageert Manu toonloos en stopt hup de jetski met de afstandbediening. De jetski ligt opeens stil in het water en de Italiaan staart beduusd om zich heen. In paniek begint hij dan op alle knopjes tegelijk te drukken en te draaien, totdat de jetski weer start. Geschrokken van het incident maakt hij dan meteen rechtsomkeer en komt vliegensvlug teruggevaren. Wanneer hij van de jetski stapt, trekt hij zijn life jacket recht en strijkt hij zijn haren glad voordat hij het water uit komt paraderen. Op het strand wordt hij vervolgens met applaus, gejuich en twintig fotosessies warm onthaalt door al zijn paparazzi vrienden. Dan worden wij uitgebreid bedankt voor het geweldige tripje en binnen enkele seconden is iedereen vol enthousiasme verdwenen.

Wij hebben deze zomer geïntrigeerd gekeken naar alle Duitse, Zweedse, Griekse, Noorse en Italiaanse toeristen op het strand. En veel stereotypes waar deze volken bekend om staan, blijken aardig te kloppen. Van de chaotisch uitbundige Italiaan tot de geordende en gedisciplineerde Duitser. Maar we hebben onszelf er ook op betrapt dat als we Grieken aan het werk zien, het zelf veel beter denken te weten. Zullen we dan toch al een heel klein beetje Grieks zijn....???